سهراب و معماری

صفحه اصلی کارگروهها >> معمار هفتم  >> سهراب و معماری
سمانه واعظی

سمانه واعظی

در کارگروه: معمار هفتم
تعداد ارسالي: 3
8 سال پیش در تاریخ: پنجشنبه, مرداد 20, 1390 14:35










من قالی بافی را یاد گرفتم و چند قالیچه کوچک از روی نقشه های خودم بافتم.


 


چه عشقی به بنایی داشتم. دیوار را خوب می چیدم. طاق ضربی را درست می کردم. آرزو داشتم معمار شوم.


 


حیف، دنبال معماری نرفتم.
...
شهر من رنگ نداشت. قلم مو نداشت. در شهر من موزه نبود. گالری نبود. استاد نبود. منتقد نبود. کتاب نبود. باسمه نبود. فیلم نبود.


 


اما خویشاوندی انسان و محیط بود. تجانس دست و دیوار کاهگلی بود. فضا بود. طراوت تجربه بود. می شد پای برهنه راه رفت و زبری زمین را تجربه کرد.
...
معماری شهر من، آدم را قبول داشت. دیوار کوچه همراه آدم راه می رفت و خانه، همپای آدم، شکسته و فرتوت می شد.


 


همدردی ارگانیک داشت. شهر من الفبا را از یاد برده بود اما حرف می زد. جولانگاه قریحه بود نه جای قدم زدن تکنیک.
در چنین شهری، ما به آگاهی نمی رسیدیم.


 


اهل سنجش نمی شدیم. شکل نمی دادیم. در حساسیت خود شناور بودیم. دل می باختیم، شیفته می شدیم و آنچه می اندوختیم، پیروزی تجربه بود. تجربه بود.


 



)
سهراب سپهری/ هنوز در سفرم(


 


 


 


حذف ارسالي ويرايش ارسالي